70 – Zeeslavenkoor
Zeemansharten verlangen steeds weer naar de zee,
Zijn vertrouwd met het ruisen van de golven.
De matrozen, die hijsen de zeilen hoezee,
En zij zien in de verte de kust van ’t vaderland.
Daarbij zingen ze het lied over de oceaan,
Want ze hebben al weer een lange reis te gaan.
Maar bij thuiskomst zal zij aan de kade weer staan,
Die hem liefheeft wacht hem op met vreugdetraan.
Wij zijn dol op de zee, ga met ons mee, ga met ons mee,
Het gevoel van de vrijheid is heerlijk.
Voel de kracht van de wind, dat maakt je bij, blij als een kind.
Dat het deinen van ’t schip net kermis vindt.
Zonder muziek Maar soms moeten we iemand verliezen,
Als de zee weer te woest is geweest.
Maar toch blijven we varen en zingen op zee,
En als jij er voor voelt mag je straks met ons mee.
Ja wanneer j’er voor voelt mag je straks met ons mee,
Ja wanneer j’er voor voelt mag je straks met ons mee.
Mee op zee!